گذر فرهنگی کریم‌خان زند تهران مولود یک ضرورت تاریخی است.

این ضرورت تاریخی گسترش شهر تهران بود که راسته‌ی کتابفروشی‌‌ها را ابتدا از بازار تهران به ناصرخسرو و سپس شاه‌آباد و مقابل دانشگاه تهران و در یکی دو دهه‌ی اخیر به خیابان کریم‌خان منتقل کرد. با این تفاوت که در دوره‌های قبل به دلایل فراوان راسته‌های پیشین، حتی از دور، دیده می‌شدند ولی متأسفانه گذر فرهنگی کریم‌خان در گردوغبار ناشی از سم اسبان تلویزیون، ماهواره و اینترنت، که چهارنعل می‌تازند، گم شده و برخی همشهریان آن را، حتی از نزدیک هم، نمی‌بینند.

واقعیت این است که روزبه‌روز از میزان نیاز مردم به کتاب در کشور ما کاسته می‌شود که خود داستان دیگری دارد، این امر در مصافِ با حریفان قدری که نام بردم و نیز حواشی ریزودرشتی که به کتاب متصل شده‌اند عرصه را بر این گذر و گذرهای دیگر تنگ و تنگ‌تر کرده است.

تعطیلی ناخواسته‌ و غم‌انگیز کتابفروشی قدیمی و استخوان‌دار نشرآبی، تعطیلی خودخواسته ولی دردناک کتابفروشی‌های نشرنی و انتشارات پارت، زنگ خطری بود که در سال گذشته در این راسته به صدا درآمد. دیگر کتابفروشی‌ها و مراکز فرهنگی گذر هم هر چند وقت یک‌بار صدای نفس‌های هیولای تعطیلی را در چند قدمی خود می‌شنیدند / می‌شنوند و تنها مِهر کتاب و دلبستگی به این شغل بود / هست که همچنان آنان را سرپا نگه داشته است.

خواسته‌ی کتابفروشی‌ها، دفاتر انتشاراتی، مراکز فروش محصولات موسیقیایی و دیگر اصحاب فرهنگ در گذر فرهنگی تهران «گفت» دیده شدن است، توسط همشهریانی که وقتی به این خیابان می‌رسند ـ شاید ـ از سرعت اتوموبیل خود بکاهند و از آن بیشتر، اگر شد سالی، ماهی ـ‌ لااقل ـ طول پیاده‌روهای این گذر فرهنگی را طی کنند و نیم‌نگاهی هم به ویترین این فروشگاه‌ها و کتابفروشی‌ها بیاندازند!

می‌بینید خواسته چقدر کوچک و در عمل شدنی است؟

حسن کیائیان

۱۳۹۰/۶/۱۶